تولیدشده با هوش مصنوعی
پنج سال پس از تسلط طالبان: وضعیت دشوار نیروهای محلی افغان
در شرایطی که بسیاری از افغانها به وعدههای مقامات آلمانی دل بسته بودند، هنوز هم مشخص نیست که کدام یک از این وعدهها بیشتر از همه برای نیروهای محلی افغان قابل اعتماد بوده است. شاید وعدهٔ هایکو ماس، وزیر امور خارجهٔ وقت آلمان، که در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۲۱، یازده روز پس از تسلط طالبان، گفت: "کار ما ادامه دارد و تا زمانی که همهٔ کسانی که مسئولیت آنها را در افغانستان بر عهده داریم، در امنیت باشند، این کار ادامه خواهد داشت"، برای آنها امیدبخش بوده است. یا شاید آنها به بیانیهٔ آنالنا بربوک، جانشین ماس، در تاریخ ۲۳ دسامبر ۲۰۲۱ اعتماد کردهاند که اعلام کرد: "شما فراموش نشدهاید. ما به شدت در تلاش هستیم تا همهٔ شما را به امنیت برسانیم." ممکن است در نهایت آنها به سخنان نانسی فازر، وزیر کشور پیشین، که در سالگرد تسلط طالبان در اوت ۲۰۲۲ فریاد زد: "ما شما را تنها نمیگذاریم!"، ایمان آورده باشند.
اما در مورد احمد سمیع، که به عنوان تکنسین صدا برای ارتش آلمان کار کرده، آلمان به وعدهٔ خود عمل کرده است. اما در مورد جواد نیازی، که برای وزارت همکاری اقتصادی آلمان (BMZ) کار کرده و هنوز هم در پیشاور پاکستان گرفتار است، این وعده نقض شده است. هر دو نفر در واقع نامهای دیگری دارند، اما به دلیل ترس از طالبان و پیامدهای احتمالی برای خود و خانوادههایشان نمیخواهند نامهای واقعی خود را فاش کنند.
در حال حاضر، ۶۰۰ افغان هنوز در پیشاور و کابل به سر میبرند.
امروز، اوت ۲۰۲۶، پنج سال پس از اینکه طالبان به سرعت دوباره قدرت را در افغانستان به دست گرفتند و آلمان پس از تغییر دولت در سال ۲۰۲۵ دیگر به وعدههای خود توجهی نمیکند، سمیع در یک شهر بزرگ آلمان به عنوان پذیرشچی در یک هتل مشغول به کار است و به DW میگوید: "من از آلمان بسیار سپاسگزارم. اما اگر کسی بگوید که به تو کمک میکند، باید این وعده را حفظ کند. باید به وعدهها عمل کرد."
در مورد جواد نیازی، باید گفت که آلمان وعدهٔ خود را نقض کرده است. او مانند دیگر ۶۰۰ افغان، هر روز در پیشاور و کابل با ناامیدی منتظر است و هنوز هم امیدوار به خروج از این کشور است. او و خانوادهاش مانند در یک قفس کوچک گرفتار شدهاند و به DW میگوید: "پساندازهایمان تمام شده، هیچ مجوز اقامت نداریم و نمیتوانیم محل موقت خود را ترک کنیم، به دلیل ترس از نیروهای امنیتی پاکستان که هر روز شهروندان افغان را دستگیر و اخراج میکنند."
"پسر ۱۴ سالهام وقتی تاریکی میشود خرید میکند. ما نمیتوانیم به هیچ بازاری برویم، به هیچ پارکی برویم و به هیچ بیمارستانی مراجعه کنیم. بچههایم به مدرسه نمیروند. این بار سنگینی برای ماست. ما هرگز فکر نمیکردیم که کشوری مانند آلمان تصمیم خود را پس بگیرد، این غیرقابل باور است."
پاکستان به طور گسترده افغانهای مهاجر را اخراج میکند.
دولت جدید آلمان دیگر نمیخواهد نیروهای محلی را بپذیرد.
دولت جدید آلمان از CDU/CSU و SPD تحت رهبری صدراعظم فریدریش مرز در ماه مه ۲۰۲۵ با توقف پذیرش، تصمیم خود را پس گرفت. شش ماه بعد، باقیماندگان با یک درخواست دو صفحهای به طور مستقیم به صدراعظم مراجعه کردند. "ما میخواستیم و باید از سلطهٔ طالبان فرار کنیم تا زنده بمانیم. ما نمیتوانیم به افغانستان برگردیم. این بازگشت برای بسیاری از ما به طرز وحشیانه و خشونتآمیزی پایان خواهد یافت."
اما دولت فدرال به سختی ایستاد و اکنون "در سطح فنی" با طالبان در نمایندگیهای دیپلماتیک افغانستان در آلمان همکاری میکند تا مجرمان را به افغانستان بازگرداند - به تازگی حتی اولین فردی که در گذشته مرتکب جرم نشده بود نیز به کشورش بازگردانده شد.
وزیر کشور آلمان، الکساندر دابرینت، افغانها را با پول وسوسه کرد تا از خروج خود صرفنظر کنند. تا ۲۵۰۰ یورو به صورت یکجا قبل از خروج، تا ۱۰ هزار یورو در صورت بازگشت به افغانستان یا به یک کشور ثالث، به علاوه مراقبتهای پزشکی، اقامت و تغذیه برای چندین ماه. این پیشنهاد به "پول دابرینت" معروف شده است. ۳۰۰ نفر این پیشنهاد را پذیرفتند و به این ترتیب از آیندهٔ خود در آلمان صرفنظر کردند.
افغانهایی که وعدهٔ پذیرش دارند، پیشنهاد پول را رد کردند.
سرنوشت نیروهای محلی همچنین به دادگاهها بستگی دارد.
از آن زمان، دادگاهها عمدتاً با آیندهٔ ۶۰۰ افغان درگیر بودهاند و همهٔ آنها اکنون درخواست خروج به آلمان را به دادگاه ارائه کردهاند. آنها از تصمیم اخیر دیوان قانون اساسی فدرال در ژوئیه ۲۰۲۶ حمایت میکنند: بر اساس این تصمیم، توقف کلی پذیرش برای شهروندان افغان در معرض خطر که توسط دولت فدرال اعمال شده، با ممنوعیت خودسرانهٔ قانون اساسی مغایرت دارد و باید بررسیهای فردی انجام شود.
افغانستان: سفیر پیشین همچنان برای حقوق زنان مبارزه میکند.
این تصمیم به دیوان اداری برلین-براندنبورگ ارجاع داده شده است، در حالی که وزارت کشور فدرال در پاسخ به DW همچنان بر حق خود تأکید میکند: "دیوان قانون اساسی در بخشهای زیادی از استدلال دولت فدرال پیروی میکند و میگوید که اعلامیههای پذیرش نیز میتوانند در صورت تغییر منافع سیاسی لغو شوند. اما دیوان قانون اساسی به وزارت کشور فدرال دستور میدهد که در این تغییر، به موارد فردی توجه کند."
به نظر وزارت کشور فدرال، دیوان قانون اساسی به دولت سیاسی اختیار وسیعی در زمینهٔ لغو پذیرشها به دلایل سیاسی میدهد. "این به چه معنایی برای اجرای خاص تصمیم دارد، نیاز به بررسی عمیقتری دارد. این بررسی در حال حاضر در حال انجام است."
داستان شگفتانگیز "پل هوایی کابل".
برای جواد نیازی، نگرانی دربارهٔ آینده و آیندهٔ خانوادهاش ادامه دارد. احتمالاً او تا حالا تسلیم میشد، اگر حمایت "پل هوایی کابل" نبود. این سازمان غیردولتی آلمانی که پنج سال پیش در بحبوحهٔ هرج و مرج در فرودگاه کابل با یک هواپیمای چارتر، ابتدا ۱۸ نفر را از افغانستان خارج کرد، تا به امروز ۴۴۲۴ نفر را به ویژه از طریق مسیر زمینی به پاکستان از دست طالبان نجات داده است.
اوا بایر، که قبلاً به عنوان فیلمساز در افغانستان کار کرده بود، به DW دربارهٔ آغاز کار در سال ۲۰۲۱ یادآوری میکند: "ما این هواپیما را چارتر کردیم، به کابل پرواز کردیم و توانستیم چند نفر را خارج کنیم. سپس متوجه شدیم که کار اصلی تازه شروع شده است. من از اوایل ۲۰۲۲ در پاکستان بودم و آنجا حمل و نقلهای زمینی را در سمت پاکستانی سازماندهی میکردم و افراد را در مرز استقبال کرده و در اسلامآباد مراقبت میکردم. و از آن چهار هفتهٔ اولیه اکنون پنج سال گذشته است."
۶۰۰ نفر باقیمانده در وضعیت روانی بحرانی.
در این مدت، "پل هوایی کابل" عمدتاً در حال مشاوره و حمایت حقوقی از افغانهای باقیمانده است. با موفقیت: از طریق بیش از ۲۰۰ پروندهٔ حقوقی پیروز، ۱۰۱۸ نفر از ۱ سپتامبر ۲۰۲۵ به آلمان سفر کردهاند.
زن افغان علیه آلمان شکایت میکند و سرانجام میتواند وارد شود.
زمان برای ۵۶۸ نفر باقیمانده در پیشاور و ۳۴ نفر در کابل تنگ است، زیرا وضعیت آنها خوب نیست، بایر گزارش میدهد. "در میان ۶۰۰ نفری که اکنون در انتظار هستند، حدود ۷۵ درصد زن و کودک هستند. این به این معنی است که برای همهٔ این زنان و دختران که نمیتوانند به مدرسه بروند، نمیتوانند زندگی مستقلی بسازند و شغلی پیدا کنند، راه به آیندهای امن برای همیشه بسته شده است."
فشار روانی که در طول سالها انباشته شده، برای همه غیرقابل تحمل است - در افغانستان این فشار حتی بیشتر است، هرچند که مردم در آنجا در "خانههای امن" مستقر شدهاند. "این به این معنی است که طالبان نامها و مدارک همهٔ این افراد را ثبت کردهاند."
عدم خروج علیرغم ویزا در پاسپورت.
از زمان تسلط طالبان، تا ژوئن، تقریباً ۳۷۰۰۰ نفر از طریق برنامههای مختلف پذیرش برای افغانستان به آلمان وارد شدهاند. نزدیک به ۲۰۰۰۰ نفر شامل خانوادههایشان از طریق برنامهٔ نیروهای محلی، و نیمی دیگر از طریق آنچه که به عنوان فهرست حقوق بشر و برنامهٔ موقت شناخته میشود، یعنی افراد به شدت در خطر مانند فعالان، روزنامهنگاران و افرادی از جامعهٔ مدنی که پیش از بازگشت طالبان برای حقوق بشر در معرض خطر بودند.
اوا بایر از "پل هوایی کابل" اکنون خواستار از سرگیری روندها به همراه بررسیهای فردی قابل پیگیری برای ۶۰۰ افغان باقیمانده است. "این مهم است که این افراد به سرعت ویزا دریافت کنند، به ویژه کسانی که از تمام بررسیهای امنیتی عبور کردهاند. در میان آنها افرادی هستند که حتی در پاسپورتشان ویزا چسبانده شده و ویزا به آنها تحویل داده شده، اما در آخرین لحظه نتوانستهاند پرواز را بگیرند، زیرا پرواز لغو شده است."
پیوند منبع اصلی: لینک
