امیدواریهای تازه پس از فاجعهٔ آتشسوزی در جنگل هورتگنوالد
در ماه اوت، صدها نیروی امداد در جنگل هورتگنوالد با شعلههای آتش مبارزه کردند و پس از آن، چشمانداز ویران شدهای از این منطقه به جا ماند. اما حالا امیدهایی به وجود آمده است: نخستین گیاهان جوانه زدهاند و نشان از احیای طبیعت دارند.
چوبهای سیاه و مرده در کنار یکدیگر: جنگل هورتگنوالد تصویری از ویرانی را به نمایش میگذارد. جایی که در میانهٔ اوت هنوز سبزی انبوهی دیده میشد، اکنون آتشسوزی ویرانگری زمینهای تخریبشدهای را به جا گذاشته است. شعلهها در مساحتی تا چهار کیلومتر مربع زبانه کشیدند؛ این یکی از بزرگترین آتشسوزیهای جنگلی بود که نوردراین-وستفالن در دهههای اخیر تجربه کرده است. عملیات اطفای حریق به مدت یک هفته ادامه داشت.
یان-والنتین ویسمایر، رئیس اداره جنگلبانی، و پیتر برندگن، آتشنشان، به دنبال پاسخی برای این پرسش هستند که آیا این جنگل هنوز آیندهای دارد یا خیر. برای ویسمایر، شوک این حادثه حتی هفتهها بعد نیز عمیق است. او نمیتوانست تصور کند که آتش تا چه اندازه شدید خواهد بود و خسارت تا چه حد بزرگ خواهد بود.
بر اساس یک مطالعه جدید، در آینده ممکن است در اروپا به طور قابل توجهی مناطق بیشتری نسبت به گذشته دچار آتشسوزی شوند.
آثار این فاجعه در هر متر قابل مشاهده است. در همه جا درختان آسیبدیده سر برآوردهاند، بسیاری از آنها بدون هیچ شانسی برای بقا. ویسمایر در نقطهای زیر ریشههای یک درخت را لمس میکند - خاک زیر آن به کلی ناپدید شده است: "جرم آلی بر روی و درون خاک به طور کامل سوخته است." حتی اگر پوست برخی از درختان سوزنیبرگ به نظر نرسد که کاملاً سوخته باشد، پیشبینیها تلخ است: "تغذیه از طریق سیستم ریشهای آسیبدیده قطع شده است و درختان به طور غیرقابل نجاتی مردهاند."
نگرانی درباره آینده جنگل را نیز مردم محلی، مثلاً در منطقه گای، دارند. در شب آتشسوزی، مردم مجبور شدند به سرعت خانههای خود را ترک کنند. فرانک ویندورف، کارآفرین، و کارمندش یان کلاین به یاد میآورند آن ساعات را که آتش تا حدود ۱۰۰ متری خانههای مسکونی نزدیک شد. ساعت چهار صبح، ساکنان تخلیه شدند.
این وضعیت به نظر غیرواقعی میآمد: دهها پلیس هر خانه را بررسی میکردند، در حالی که مردم در عجله فقط اسناد مهم را جمع میکردند و بقیه را رها میکردند.
آتشنشانی مجبور شد مرکز عملیات خود را جابهجا کند و خود را برای یک عملیات چند روزه آماده کند.
به عنوان یک باغبان، ویندورف و کارکنانش به طور خودجوش کمک کردند. آنها یک شکاف بزرگ حفر کردند تا از انتقال شعلهها از جنگل به شهرک جلوگیری کنند. نجات روستا در نهایت با همکاری حفاظت از بلایا و آتشنشانی انجام شد. ویندورف با نگاهی به گذشته تأکید میکند که این عملیات سریع در یک روز بینظیر بود.
روستا نجات یافت، اما وضعیت جنگل چگونه است؟ بزرگترین خطر به گفته ویسمایر، در پیامدهای تغییرات اقلیمی و آتشسوزیهای جنگلی است که به طور فزایندهای رخ میدهند. اگر فاصله زمانی بین این رویدادها آنقدر کوتاه شود که جنگل زمانی برای بازسازی نداشته باشد، خطر آسیبهای جبرانناپذیر وجود دارد. این روند در جنوب اروپا قابل مشاهده است.
اگرچه در آلمان هنوز به این نقطه نرسیدهایم، اما این روند در حال شکلگیری است. برای مقاومتر کردن جنگل، در آینده به جنگلهای مختلط و گونههای مقاوم به آتش بیشتری نیاز است. "مهم این است که درختان زمان کافی برای بازسازی داشته باشند،" ویسمایر توضیح میدهد. علاوه بر این، ترکیبی از درختان جوان، میانسال و قدیمی برای مقاومت بیشتر مهم است. با این حال، هیچ محافظت کاملی در برابر پیامدهای افزایش گرما و خشکسالی وجود ندارد.
و با این حال، در میان خاکستر، امید دوباره جوانه میزند - کوچک و شکننده. تنها دو هفته پس از نخستین بارشها پس از آتشسوزی، نخستین گیاهان جدید جوانه زدند. در هر جایی که هنوز درختان دانهدار وجود داشتند، تجدید پوشش طبیعی به طور گسترده آغاز شد: تعداد بیشماری از نهالهای کوچک از خاک سوخته سر برآوردند.
اینکه این نهالهای کوچک به زودی به جنگلی بزرگ و قوی تبدیل شوند، نشاندهنده قدرت شگفتانگیز طبیعت است و نخستین نشانههای امیدواری را به نمایش میگذارد.
پیوند منبع اصلی: لینک