تولیدشده با هوش مصنوعی
بحران آب در براندنبورگ: رقابت بین صنعت و منابع آبی
برای پترالیسنفلد، تغییرات اقلیمی بهطور مستقیم در آستانهٔ خانهاش آغاز میشود. او میگوید که در شهر زادگاهش، باروت، سطح آبهای زیرزمینی سالهاست که بهطور مداوم کاهش یافته است. او اکنون باید در باغش بهمراتب بیشتر از گذشته آبیاری کند و برخی از درختان محبوبش در نزدیکی کاملاً خشک شدهاند. همچنین، او اشاره میکند که مزارع اطراف نیز خشکتر از گذشته شدهاند. در عین حال، دو شرکت در این منطقه قصد دارند آب بیشتری برداشت کنند تا تولید نوشیدنیهای خود را گسترش دهند.
این موضوع این سؤال را بهوجود میآورد: آیا منابع آبی که بهطور فزایندهای در حال کاهش هستند، برای همه کافی خواهد بود؟
ردبول و آب باروت
از دههٔ 1990، در شهر کوچک باروت، که حدود 60 کیلومتر جنوب برلین واقع شده، آب معدنی بستهبندی میشود. در اوایل سال 2023، ردبول و شرکت نوشیدنی اتریشی راخ، این محل را تصاحب کردند و اکنون قصد دارند تولید خود را با یک کارخانه جدید بستهبندی و تأسیسات دیگر در میانهٔ یک منطقهٔ حفاظت از آب گسترش دهند.
شرکت آب باروت مجاز است هر سال مقدار مشخصی از آبهای زیرزمینی را برداشت کند. در حال حاضر، 92 درصد از این مقدار برای ردبول و راخ رزرو شده و تنها 8 درصد برای تأمین آب شرب حدود 4300 نفر ساکن باقی مانده است. این شرکتها مجاز به مصرف آبی هستند که میتواند نیاز آب شرب 57,000 نفر را تأمین کند. میزان دقیق مصرف این صنعت هنوز بهطور عمومی مشخص نیست.
پیتر ایلک، که تا چند هفته پیش شهردار این منطقه بود و بهعنوان نیروی محرکهٔ صنعتیسازی منطقه شناخته میشود، میگوید که این موضوع طبق قراردادهای موجود قانونی است. او در مدیریت آب هیچ مشکلی نمیبیند و میگوید: "ما همیشه اولویت را به تأمین آب برای جمعیت دادهایم. این موضوع در تمام قراردادها نیز قید شده است." او ادامه میدهد که نیاز صنعت به آب بیشتر از نیاز ساکنان چندان تعجبآور نیست.
انتقادات از وضعیت آب
ایرینا انگلهارت، هیدروژئولوژیست از دانشگاه تکنیکال برلین، این وضعیت را بهطور انتقادی مینگرد. او میگوید که ارزیابیها و قراردادهای کنونی که بر اساس آنها حقوق آب تعیین شده، به دههٔ 1990 برمیگردد. او تأکید میکند که از آن زمان، سطح آبهای زیرزمینی، احیای آبهای زیرزمینی و نوع استفاده از زمین بهطور قابل توجهی تغییر کرده است.
او با نگرانی به توسعهٔ منابع آبی در ایالت براندنبورگ مینگرد و میگوید: "مشکل این است که آنچه واقعاً به عنوان منابع آبی در دسترس است، در حال حاضر توسط مقامات براندنبورگ کمی بیش از حد ارزیابی میشود."
او به همراه یک ابتکار شهروندی از ساکنان این منطقه خواستار ارزیابیهای جدید و مستقل شده است. انتقادات دیگری نیز وجود دارد، زیرا برخی از مدارک نظارت توسط مقامات سانسور شدهاند. بهعنوان مثال، مکانهای دقیق چاههایی که صنعت آب را برداشت میکند، بهطور محرمانه نگهداشته شدهاند. برخی از ساکنان بر این باورند که این کار بهمنظور پنهان کردن اطلاعات مربوط به تغییرات سطح آبهای زیرزمینی انجام شده است.
پترالیسنفلد میگوید: "ما از خود میپرسیم که چرا نمیتوان بیشتر شفافیت وجود داشته باشد، اگر همهچیز درست است. چرا عموم مردم نباید از این موضوع مطلع باشند؟" همچنین معلوم نیست که ردبول و راخ برای برداشت روزانهٔ مجاز تا 7 میلیون لیتر آب زیرزمینی چه مقدار میپردازند.
چالشهای منابع آبی
اندریاس مارکس، پژوهشگر خشکسالی، این موضوع را مشکلساز میداند. او میگوید: "آب بهطور قانونی یک دارایی عمومی غیرقابل مالکیت است. از نظر من، منطقی خواهد بود که همهٔ تصمیمات و قراردادهایی که بسته میشود، باید بهصورت عمومی قابل مشاهده باشد."
براندنبورگ در حال خشک شدن
آیا براندنبورگ بهزودی با کمبود آب مواجه خواهد شد؟ بهگفتهٔ کارشناسان، هنوز نه. مارکس میگوید: "آلمان و همچنین براندنبورگ هنوز هم یک منطقهٔ غنی از آب هستند. موضوع این نیست که اکنون یک وضعیت خشک دائمی را مدیریت کنیم، بلکه باید در آینده نیز وضعیتهای خشک را در طول دو یا سه سال مدیریت کنیم."
با این حال، تراز آب در این منطقه، مانند سایر نقاط آلمان، بهطور فزایندهای در حال تغییر است. از سالهای خشکسالی از سال 2018، آبهای زیرزمینی در بسیاری از مناطق دیگر بهطور کافی احیا نمیشود. دماهای بالاتر و تبخیر افزایشیافته، بهبودی ذخایر در لایههای عمیقتر خاک را دشوارتر میکند.
اینگلهارت میگوید: "این به این معناست که سیستم در حال تغییر است. ما مناطقی را میبینیم که سطح آبهای زیرزمینی در 20 سال گذشته بهطور میانگین 2 متر کاهش یافته است." این موضوع میتواند در آینده مشکلات بیشتری ایجاد کند، زیرا 95 درصد آب شرب در براندنبورگ از آبهای زیرزمینی تأمین میشود.
همچنین دریاچههایی که از آبهای زیرزمینی تغذیه میشوند، در حال تغییر هستند. هایکه کریستوف، که بیش از 30 سال در کنار دریاچهٔ کوچک کولپینر زندگی میکند، میگوید: "بهعنوان یک کودک، من اینجا اسکیت میزدم، اما امروز بهگفتهٔ او، سطح آب تا 1.5 متر کاهش یافته است. "حتی اگر اکنون دوباره سطح آب قابل مشاهده باشد، در اینجا حداکثر 20 یا 30 سانتیمتر آب وجود دارد."
نیاز آب در تحول انرژی
تنها چند کیلومتر در شرق، در گرونهایده، کارخانهٔ بزرگ تسلا قرار دارد. این کارخانهٔ خودروهای الکتریکی مجوز دارد که تا 1.4 میلیون متر مکعب آب در سال برداشت کند و برنامهریزی کرده است که تولید خود را به حداکثر 7500 خودرو در هفته افزایش دهد.
بسیاری از ساکنان از خود میپرسند که چرا در سالهای اخیر از آنها خواسته شده که در مصرف آب صرفهجویی کنند، در حالی که پروژههای صنعتی همچنان در حال رشد هستند. مانو هویر، یکی از ساکنان، به یاد میآورد: "بسیاری از پروژهها، مانند مدارس و مهدکودکها که باید جدیداً ساخته شوند، به دلیل کمبود آب متوقف شدهاند."
مارکس توضیح میدهد که در شرایط کمبود منابع آبی، معمولاً ساکنان عادی بیشترین آسیب را میبینند. او میگوید: "بهطور معمول، افرادی که محدود میشوند، مصرفکنندگان خصوصی آب هستند. بهسادگی به این دلیل که محدود کردن آنها آسانتر است. شرکتهای صنعتی بهندرت محدود میشوند. این موضوع به این دلیل است که مشخص نیست عواقب اقتصادی آنها چگونه باید ارزیابی شود."
تسلا و سایر شرکتهایی که مصرف آب بالایی دارند، بهطور نمادین نمایانگر یک تضاد اساسی هستند: صنایع شغل و سرمایهگذاری ایجاد میکنند، اما میتوانند فشار بر منابع محلی را نیز افزایش دهند.
خطرات آب زیرزمینی و انرژی سبز
مشکلات اضافی برای رودخانههای منطقه ممکن است بهزودی در اسپرمبرگ، که کمی بیشتر به سمت جنوب واقع شده، پیش بیاید. در آنجا قرار است مس تا عمق 1200 متر استخراج شود، که یک مادهٔ اولیه مهم برای شبکههای برق، خودروهای الکتریکی و انرژیهای تجدیدپذیر است.
مایکل پایفر، مهندس زمینشناسی، در مورد خطرات برای تراز آب هشدار میدهد. زیرا آبهای زیرزمینی از این عمق دارای نمک و گوگرد بسیار زیاد هستند و باید بهطور پیچیدهای تصفیه شوند. او میگوید: "اما تأسیسات تصفیهخانهای که در حال حاضر برنامهریزی شده، با توجه به زحمتی که واقعاً باید برای تصفیهٔ آب انجام شود، تناسبی ندارد."
رودخانهٔ اسپری از اینجا به سمت برلین ادامه مییابد. آب این رودخانه در حال حاضر بهدلیل استخراج زغالسنگ قهوهای در این منطقه، آلوده است.
با خروج از زغالسنگ تا سال 2038، وضعیت بهطور اضافی وخیمتر خواهد شد. در این صورت، آبی که تا بهحال از معادن به اسپری پمپاژ میشد، از بین خواهد رفت. بهطور همزمان، مقادیر زیادی آب لازم است تا معادن سابق پر شود. کارشناسان پیشبینی میکنند که در تابستانهای خشک، رودخانهٔ اسپری ممکن است تنها یک چهارم از مقدار آبی که در حال حاضر دارد را تأمین کند که پیامدهای گستردهای برای برلین خواهد داشت.
رقابت برای منبع آب
استخراج معادن، صنعت و تغییرات اقلیمی - فشار بر منابع آبی در براندنبورگ در حال افزایش است. یک راه حل ممکن، تقویت مصنوعی آبهای زیرزمینی است: آب اضافی از زمانهای بارندگی زیاد در زیر زمین ذخیره میشود و بعداً استفاده میشود.
ایرینا انگلهارت، هیدروژئولوژیست، در حال بررسی این موضوع است که کجا این کار در منطقه ممکن است. او میگوید: "در براندنبورگ مناطقی وجود دارد، مانند منطقهای که اکنون تسلا در آن واقع شده، که میتوانیم تقریباً تمام نیاز آب شرب را از طریق تقویت مصنوعی آبهای زیرزمینی تأمین کنیم."
با این حال، برای این کار باید ابتدا آب کافی وجود داشته باشد.
و برای پژوهشگر خشکسالی، اندریاس مارکس، این موضوع حیاتی است: بر اساس چه قوانینی باید آب در دورههای طولانی خشکی بین جمعیت، کشاورزی، طبیعت و صنعت تقسیم شود؟ آلمان هنوز هیچ قوانین روشنی برای این موضوع ندارد. حتی واژهٔ "خشکسالی" در قانون آب و هوای آب هنوز تعریف نشده است.
بنابراین، براندنبورگ با چالشی مواجه است که در سطح جهانی بهطور فزایندهای حائز اهمیت میشود: منابع ارزشمند آب چگونه باید در آینده مدیریت و استفاده شوند؟
پیوند منبع اصلی: لینک
