آلمان به دنبال حفظ صنعت فولاد خود است؛ اما به چه قیمتی؟
آلمان بدون صنعت فولاد داخلی، نه تنها با کاهش فرصتهای شغلی مواجه خواهد شد، بلکه به طور کامل به واردات وابسته خواهد شد. این در حالی است که صنعت فولاد به دنبال تولید فولاد سبز است، اما این موضوع میتواند به چالشی بزرگ تبدیل شود.
نگرانیها در میان کارکنان شرکت thyssenkrupp Steel Europe در مقابل کارخانهای در دویسبورگ بسیار زیاد است. یکی از کارکنان به نام مراد ارارسلان میگوید: "ما نان و آب خود را از اینجا به دست آوردهایم، اما حالا نمیدانم چه اتفاقی خواهد افتاد."
یوکسل کلیچ، یکی دیگر از کارکنان، اظهار دارد: "در دوازده سالی که به عنوان کارمند thyssenkrupp فعالیت کردهام، هرگز چنین بحرانی را ندیدهام. آنچه اکنون در اینجا اتفاق میافتد، تنها آرامش قبل از طوفان است." ساندرو شوپمان نیز معتقد است: "اگر تغییری در سیاستها ایجاد نشود، این موضوع همه ما را تحت تأثیر قرار خواهد داد."
تا سال ۲۰۳۰، thyssenkrupp Steel قصد دارد ۵۰۰۰ شغل را در کارخانههای منطقه روهر کاهش دهد و ۶۰۰۰ شغل دیگر را به خارج منتقل کند. درآمد این بزرگترین تولیدکننده فولاد آلمان بین سالهای مالی ۲۰۲۳/۲۰۲۴ و ۲۰۲۴/۲۰۲۵ به میزان ۹ درصد کاهش یافته است.
مکانیسمهای حمایتی اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپا قصد دارد شرایطی را فراهم کند که شرکتهای فولاد داخلی بتوانند در مقابل قدرت چین مقاومت کنند. صنعت فولاد در بحران است و برای تولیدکنندگان آلمانی، رقابت در بازار بینالمللی دشوارتر شده است. هند و چین با فولاد ارزان بازار را پر کردهاند و تقاضا نیز کاهش یافته است.
ماری جارونی، مدیرعامل thyssenkrupp Steel، لیستی بلند از درخواستها از سیاستمداران دارد. موضوع اصلی، تجارت انتشار کربن در اروپا است. او توضیح میدهد: "ما نمیتوانیم به سرعت به سمت سبز شدن حرکت کنیم همانطور که هزینههای CO2 افزایش مییابد، و این باعث ایجاد یک نقطه ضعف رقابتی در مقایسه با رقبای خارج از اروپا میشود."
هزینههای انرژی نیز به دلیل جنگ در ایران و قیمت بالای برق در آلمان در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی بسیار بالا است. جارونی میگوید: "سیاستمداران باید تضمین کنند که شرایطی فراهم شود که ما بتوانیم در سطح جهانی رقابت کنیم."
نمایندگان اتحادیهها نیز نظر مشابهی دارند. اکسل فیشر، رئیس جدید شورای کار، میگوید: "شرایط بسیاری وجود ندارد که صنعت فولاد بتواند شغلهای امنی را تضمین کند."
یارانههای میلیاردی برای تحول
شرکتها، سیاستمداران و اتحادیهها میخواهند به سمت فولاد بدون کربن حرکت کنند تا از بحران خارج شوند. فولاد سبز باید بدون انتشار CO2 تولید شود. در دویسبورگ، thyssenkrupp Steel در حال ساخت یک واحد کاهش مستقیم است که در ابتدا از گاز طبیعی و به طور آیندهنگرانه از هیدروژن استفاده خواهد کرد. این پروژه با هزینه کلی سه میلیارد یورو اجرا میشود که تنها حدود یک میلیارد یورو آن را شرکت میپردازد. ۷۰۰ میلیون یورو از سوی ایالت نوردراین-وستفالن و ۱.۳ میلیارد یورو دیگر از سوی دولت فدرال تأمین میشود. این واحد تا سال ۲۰۲۹ به بهرهبرداری نخواهد رسید.
در سالزگیتر، Salzgitter AG نیز یک واحد مشابه با کمک ۱.۳ میلیارد یورویی از سوی ایالت نیدرزاکسن و دولت فدرال میسازد که قرار است سال آینده به بهرهبرداری برسد. اولاف لیز، نخستوزیر نیدرزاکسن، میگوید: "در نهایت، تصمیم گرفته میشود که آیا فولاد آینده در آلمان تولید میشود یا در جای دیگری."
چالشهای فولاد سبز
هنوز مشخص نیست که آیا فولاد سبز آلمان در بازار بینالمللی رقابتپذیر خواهد بود یا خیر. پاتریک کاچمارچیک، اقتصاددانی که در مطالعهای به سفارش بنیاد هانس بوکلر به بررسی رقابتپذیری فولاد سبز پرداخته است، میگوید: "فولاد سبز آلمان میتواند رقابت کند، اما تنها در صورتی که شرایط مناسب فراهم شود."
مطالعهای از شرکت PwC نشان میدهد که حتی فولاد کمانتشار نیز ممکن است در بازار جهانی رقابتپذیری نداشته باشد. کشورهایی مانند هند یا کشورهای خلیج فارس هم مواد اولیه لازم را دارند و هم میتوانند به دلیل هزینههای انرژی پایینتر، هیدروژن مورد نیاز برای تولید را ارزانتر تولید کنند.
فقط برای فولاد بازیافتی، که از ذوب و فرآوری مجدد ضایعات فولادی تولید میشود، PwC فرصتی برای صنعت داخلی میبیند.
نیاز به حمایت دولتی
سیاستمداران، کارشناسان و شرکتها اتفاق نظر دارند که آلمان به یک صنعت فولاد داخلی نیاز دارد. پاتریک کاچمارچیک هشدار میدهد: "محاسبات ما نشان میدهد که اگر به طور کامل به واردات وابسته شویم و یک شوک جهانی در بازار فولاد رخ دهد، ممکن است به سرعت با ضررهای اقتصادی تا ۵۰ میلیارد یورو مواجه شویم." برای جلوگیری از این وضعیت، کارکنان و شرکتها اکنون به حمایت دولت امیدوارند.
پیوند منبع اصلی: لینک