تولیدشده با هوش مصنوعی
روابط آلمان و افغانستان: میان اخراج و کمکهای انساندوستانه
روابط آلمان و افغانستان: یک نیاز متقابل
از پنج سال پیش، طالبان بار دیگر در افغانستان به قدرت رسیدهاند. آلمان این گروه را به رسمیت نمیشناسد، اما برای امکان اخراج افراد، با آنها گفتگوهایی را انجام میدهد. در زمینه کمکهای انسانی، دولت فدرال آلمان راههای دیگری را در پیش گرفته است.
جهان در اوت 2021 با حیرت به افغانستان نگاه میکند. سیاستمداران آلمانی نیز در این صحنه شاهد وضعیت بحرانی مردم هستند. آنها افرادی را میبینند که در حال فریاد زدن هستند و به قدری ناامیدند که نوزادان خود را از دیوارها عبور میدهند. صدای تیراندازی به گوش میرسد و چهرههای پر از ترس را میبینند. در عرض چند ساعت، کشوری که آلمان بیش از 20 سال از آن حمایت کرده و میلیاردها یورو در آن سرمایهگذاری کرده، در حال فروپاشی است.
آنگلا مرکل، صدراعظم وقت آلمان، این وضعیت را "تلخ، دراماتیک و وحشتناک" توصیف کرده و به افرادی که قادر به خروج نیستند، وعده میدهد که آنها را فراموش نخواهد کرد.
دیبورا دورینگ، نماینده حزب سبزها، به وضعیت روابط آلمان و افغانستان اشاره کرده و میگوید: "طالبان حالا میتوانند فشار بیاورند."
وضعیت دشوار برای زنان و دختران
امروز، پنج سال بعد، افغانستان تقریباً فراموش شده است. کشوری که وضعیت آن "به شدت تاسفبار" توصیف میشود. این نظر رییم آلابالی رادوان، وزیر توسعه آلمان است. این سیاستمدار از حزب SPD به استودیوی مرکزی ARD میگوید: "ما نمیتوانیم سیاست طالبان را تغییر دهیم، اما میتوانیم اطمینان حاصل کنیم که کمکهای ما عمدتاً به زنان میرسد، در زمینههای تغذیه، سلامت، آموزش و ایجاد درآمد مستقل." اما او تأکید میکند که همکاری عادی در زمینه توسعه تحت حاکمیت طالبان ممکن نیست. وزارتخانهاش با طالبان همکاری نمیکند و از طریق شرکای مستقل، مانند سازمان ملل یا بانک جهانی، به مردم کمک میکند.
زنان و دختران بهویژه در رنج هستند. آنها از تحصیلات عالی محروم شدهاند. وزارت امور خارجه آلمان اعلام کرده که وضعیت حقوق بشر به طور مداوم بدتر شده است.
شاهینا گمبیر، نماینده حزب سبزها که خود در افغانستان متولد شده، از وضعیت موجود ابراز خشم میکند و میگوید: "آلمان به اندازه کافی اقدام نمیکند. تقریباً نیمی از کودکان در افغانستان گرسنهاند. یکی از دلایل این وضعیت، کاهش کمکهای کشورهای اهداکننده است که آلمان نیز به طور قابل توجهی در آن نقش دارد."
کمکهای توسعهای آلمان بدون همکاری با طالبان
وزیر توسعه آلمان، آلابالی رادوان، اعلام کرده که آلمان به ارائه کمکهای توسعهای به افغانستان ادامه میدهد، بدون اینکه با طالبان همکاری کند.
جان نولته، نماینده حزب AfD، نیز به این نکته اشاره میکند که وضعیت برای زنان بهویژه بدتر شده است و خواستار آن است که کمکها تنها در صورتی ارائه شود که دولت افغانستان آمادگی پذیرش شهروندان خود را داشته باشد.
طالبان اکنون بر افغانستان حکومت میکنند و آلمان با آنها گفتگو میکند. این گفتگوها تحت عنوان "تماسهای فنی" انجام میشود، یعنی در سطح کاری. در توافقنامه ائتلاف دولت فدرال آمده است: "ما به افغانستان و سوریه اخراج خواهیم کرد." وزیر کشور، الکساندر دبرینت، این سیاست را اجرایی میکند. برای این کار، نیاز به گفتگو با طالبان، یعنی با اسلامگرایان افراطی، وجود دارد. دبرینت این را درست میداند و میگوید: "اگر میخواهند مجرمان را به افغانستان اخراج کنند، باید با کسانی که در آنجا مسئولیت دارند، گفتگو کنند. ما این کار را کردهایم."
اخراج مجرمان و خطرات آن
اکنون، بهویژه مجرمان و افرادی که تهدیدی برای امنیت محسوب میشوند، در معرض اخراج هستند. تا کنون، در این دوره قانونی، 205 مرد باید به افغانستان برگردند، طبق گزارش وزارت کشور آلمان. به جز یک مورد، همه آنها سابقه کیفری دارند.
دبرینت همچنین تصریح میکند که او تنها به اخراج مجرمان اکتفا نمیکند. نه قانون جاری و نه توافقنامه ائتلاف، محدودیتی برای این کار پیشبینی نکرده است. دفتر فدرال مهاجرت و پناهندگی همواره هر مورد را بهطور جداگانه بررسی میکند. دبرینت میگوید: "هر کسی که ملزم به خروج است، ابتدا باید سفر به کشور خود را آغاز کند. اگر این کار را نکند، ممکن است اخراج او نیز انجام شود. این باید برای همه روشن باشد."
افزایش اخراجها و دیپلماسی با طالبان
دولت فدرال آلمان برنامهریزی کرده است تا پروازهای بیشتری برای اخراج به افغانستان انجام دهد. برای این کار، به طالبان امتیازاتی داده شده است.
دولت آلمان طالبان را به رسمیت نمیشناسد، اما با یک دولت اسلامی که بهویژه زنان را در کشور تحت فشار قرار میدهد، گفتگو میکند. این یک معضل است، حتی برای وزیر توسعه، رییم آلابالی رادوان: "دولت فدرال در اینجا مسئولیتها و وظایف مختلفی دارد. برای حوزه من، خط مشی واضح است. همکاریهای توسعهای ما با طالبان انجام نمیشود."
شاهینا گمبیر، نماینده حزب سبزها، بهطور واضحتر میگوید: "آلمان با این کار خود را در معرض خطر قرار میدهد. وزیر کشور دبرینت و صدراعظم مرز همه چیز را برای اخراجها انجام میدهند. اما قیمت هر بار افزایش مییابد. به این ترتیب، طالبان از طریق درب پشتی به رسمیت شناخته میشوند، در حالی که زنان در افغانستان رنج میبرند. این اولویتبندی نادرستی است."
پنج سال است که طالبان دوباره در افغانستان حکومت میکنند. در کشوری که آلمان دو دهه در آن فعالیت داشته و امروز تقریباً بهطور سیاسی فراموش شده است.
پیوند منبع اصلی: لینک
