درگذشت هیرمان "مانو" هولنراینر، بازمانده هولوکاست
هیرمان "مانو" هولنراینر، بازمانده هولوکاست، در سن ۹۲ سالگی در میان خانواده‌اش در متنهایم واقع در ایالت بایرن در جنوب آلمان درگذشت. این خبر به تازگی از سوی انتشارات هانسر در مونیخ و کمیته بین‌المللی آوشویتس اعلام شد. هولنراینر در روز دوشنبه ۹۳ ساله می‌شد.
هیرمان هولنراینر که زاده مونیخ بود، از یک خانواده بزرگ سینی‌تی در بایرن می‌آمد. او توانست از اردوگاه مرگ آوشویتس-بیرکناو و همچنین اردوگاه‌های کار اجباری راونزبرک و ساکسن‌هاوزن جان سالم به در ببرد.
او در سن نه سالگی در بهار ۱۹۴۳ به همراه خانواده‌اش به آوشویتس-بیرکناو منتقل شد و در آنجا در "اردوگاه سینی‌تی" زندانی شد. نازی‌ها صدها هزار سینی و روم را به‌طور سیستماتیک تحت تعقیب و قتل قرار داده بودند.
در ژانویه ۱۹۴۵، هیرمان که آن زمان یازده ساله بود، موفق به فرار از یکی از "مارش‌های مرگ" شد. در این مارش‌ها، اس‌اس، سازمان شبه‌نظامی نازی‌ها، زندانیان اردوگاه را در شرایط غیرانسانی از اردوگاه‌ها به بیرون می‌راندند، در حالی که نیروهای متفقین به‌سرعت به سمت آن‌ها نزدیک می‌شدند.
پس از فرار، هولنراینر به شدت ضعیف و بیمار در یک جاده روستایی افتاد. زنان آزاد شده فرانسوی او را پیدا کرده و به فرانسه بردند. در آنجا، او توسط یک خانواده پرورش‌دهنده پذیرش شد.
تنها در پایان سال ۱۹۴۶، هولنراینر توانست با بازماندگان خانواده‌اش در مونیخ دوباره دیدار کند. هویت او از طریق شماره زندانی که در آوشویتس بر روی بازویش خالکوبی شده بود، مشخص شد.
برای سال‌ها، هولنراینر نتوانست درباره تجربیاتش در اردوگاه‌های کار اجباری صحبت کند. او تنها از اوایل دهه ۲۰۰۰ به‌عنوان یک شاهد عینی به‌طور عمومی ظاهر شد. او درباره جنایات نازی‌ها سخن گفت و به تبعیض همچنان موجود علیه سینی‌ها و روم‌ها توجه داد.
زندگی‌نامه او نیز به‌صورت ادبی ثبت شده است. در سال ۲۰۰۸، نویسنده آنا توکرمان رمان مستند "مانو - پسری که نمی‌دانست کجاست" را منتشر کرد. در این کتاب، او به توصیف تعقیب، فرار و زمان او در خانواده پرورش‌دهنده فرانسوی پرداخته است.
برای فعالیت‌هایش، هولنراینر در سال ۲۰۱۳ با نشان شایستگی فدرال آلمان مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۲۰، او توسط رئیس‌جمهور فرانک-والتر اشتاین‌مایر مورد استقبال قرار گرفت. هولنراینر رئیس‌جمهور را در مراسم یادبودی در آوشویتس به مناسبت ۷۵ سالگرد آزادی اردوگاه همراهی کرد.
کمیته آوشویتس هولنراینر را به‌عنوان یک "شاهد بزرگ" گرامی داشت. کمیته بین‌المللی آوشویتس او را به‌عنوان یک هشدار جدی در برابر فراموشی معرفی کرد. کریستوف هویبنر، معاون اجرایی کمیته، گفت: "او به‌طور دیرهنگام در زندگی‌اش شروع به گفتن کرد و به یک شاهد بزرگ تبدیل شد که به‌طور قوی از وحشت‌های آوشویتس، از جنایتکاران و قربانیان، و به‌ویژه از تبعیض همچنان موجود علیه سینی‌ها و روم‌ها در اروپا سخن گفت."
هویبنر همچنین افزود: "زندگی و داستان رنج هولنراینر برای بیش از یک زندگی کافی است. آنچه او به‌عنوان یک کودک در آوشویتس با چشمان خود دید و آنچه به‌عنوان یک کودک بر او رفت - او برای سال‌ها نتوانست درباره آن صحبت کند."
با فعالیت‌های عمومی‌اش، هولنراینر به دیگر بازماندگان نیز صدایی بخشید. "بازماندگان آوشویتس در سرتاسر جهان از شجاعت و انسانیت او سپاسگزارند: هیرمان هولنراینر همچنین به نمایندگی از آن‌ها سخن گفت."
بنیاد یادبودهای بایرن نیز برای درگذشت او ابراز تاسف کرد. کارل فرلر، مدیر بنیاد، گفت: "با هیرمان 'مانو' هولنراینر، ما یک صدای مهم از سینی‌ها و روم‌ها و یک هشدار جدی در برابر فراموشی را از دست می‌دهیم."
فرلر تأکید کرد که هولنراینر به‌طور قابل توجهی به تثبیت نسل‌کشی نازی‌ها علیه سینی‌ها و روم‌ها در آگاهی عمومی کمک کرد. رنج‌های قربانیان مدت‌ها در جامعه نادیده گرفته شده است. او افزود: "شجاعت و کار او برای ما یک تعهد باقی می‌گذارد."
پیوند منبع اصلی: لینک
