Aufwachsen ohne Eltern: Wie Ehrenamtliche eine Lücke schließen

{"headline_fa":"رشد بدون والدین: چگونه داوطلبان یک شکاف را پر می‌کنند","body_md":"رشد بدون والدین یک رابطه ایجاد کردن که باقی می‌ماند

آخرین به روز رسانی: 10.10.2026 • 08:16

کودکان بدون والدین اغلب بزرگسالان را فقط به عنوان مراقبان، مربیان یا معلمان می‌شناسند. یک سازمان در کلن قصد دارد بزرگسالانی را در کنار آنها قرار دهد که باقی می‌مانند و با این کار یک شکاف را پر می‌کنند.

هر دو هفته یکبار، روز کاتیا برای داوید است. در آن روز، 14 ساله منتظر کاتیا 58 ساله از اودنتال است. او منتظر کسی است که فقط برای او وقت می‌گذارد و فقط با او وقت می‌گذراند.

کاتیا داوطلبانه همراه داوید است - از دو سال پیش، حداقل دو بعد از ظهر در ماه با پسری که خود خانواده‌ای ندارد، وقت می‌گذراند. «او یک پسر فعال، کنجکاو و بسیار علاقه‌مند است»، می‌گوید کاتیا. «در واقع، درست مانند یک کودک باید باشد».

داوید نام دیگری دارد، اما برای保护 او، او را داوید می‌نامیم. او با هشت کودک دیگر در یک گروه مسکونی تحت نظارت در منطقه راینیش-برگیش زندگی می‌کند. همچنین مکان دقیق زندگی داوید را نمی‌توانیم ذکر کنیم.

تجارب او با بزرگسالان تاکنون اغلب ناامید کننده بوده است. او با والدین بیولوژیکی خود ارتباط ندارد. و همچنین خانواده پدرانه‌ای که چند سال با آنها زندگی می‌کرد، توانایی حمایت از او را نداشت - به جای آن، او را به یک گروه مسکونی تحت نظارت فرستاد - که قبلاً به آن «خانه» می‌گفتند. بنابراین انتظار او از بزرگسالان rõ است: «آنها باید کاملاً معمولی باشند، قابل اعتماد باشند، باید بتوان به آنها اعتماد کرد، این چیزی است که من در گذشته در بسیاری از موارد از دست داده‌ام. و من نیز باید اینطور باشم: قابل اعتماد».

قابل اعتماد، به موقع، دوستانه - داوید کاتیا را نیز这样 توصیف می‌کند. وقتی کاتیا از راه می‌رسد، داوید اغلب به استقبال او می‌رود و به آغوش او می‌افتد. ملاقات با کاتیا برای او یکی از بهترین لحظات هفته است، همانطور که مربیان او نیز می‌گویند.

چگونه داوطلبان زمان و قابل اعتماد بودن را به کودکان بدون خانواده هدیه می‌دهند

یک همراه، نه یک مراقب

امروز داوید و کاتیا قصد دارند بدمینتون بازی کنند. ورزش یک وجه اشتراک آنهاست، هر دو از حرکت لذت می‌برند. گاهی اوقات فقط قدم می‌زنند یا با لگو بازی می‌کنند.

داوید برایش مهم نیست که چه کاری انجام دهند، مهم این است که کاتیا فقط با او وقت می‌گذراند. «آنگاه من در جایی دیگر هستم، نه همیشه فقط در گروه مسکونی یا مدرسه. و ما چیزی خوب انجام می‌دهیم، فقط برای خودمان». او بزرگسالان را فقط به عنوان کسانی که به صورت حرفه‌ای از او مراقبت می‌کنند، می‌شناسد: مراقبان، مربیان، معلمان.

اما کاتیا بدون دریافت پول یا به عنوان شغل خود، می‌آید. او می‌آید زیرا می‌خواهد. «من می‌خواستم除了 کارم، چیزی انجام دهم که با پول در ارتباط نباشد»، می‌گوید کاتیا که هنوز در یک شرکت تولید تجهیزات شنوایی کار می‌کند. «این همچنین در مورد دادن چیزی به دیگران است، زیرا من خود یک کودکی đẹp داشته‌ام - و دو فرزند بزرگسال خوب».

و بنابراین او کنجکاو شد وقتی دو سال پیش از سازمان «همراهی داوطلبانه آلمان» شنید. این سازمان افراد مانند کاتیا را با کودکان مانند داوید联系 می‌دهد - کاری که به نظر ساده می‌آید، اما یک چالش بزرگ است، می‌گوید بنیانگذار Julius Daven. «کسانی که می‌خواهند همراه داوطلبانه شوند، باید یک فرآیند انتخاب و آموزش چند مرحله‌ای را پشت سر بگذارند. به این ترتیب، ما اطمینان حاصل می‌کنیم که داوطلبان خوب آماده شده‌اند و حفاظت از کودکان همیشه در مرکز توجه ما قرار دارد. جوانان باید能够 یک رابطه قابل اعتماد ایجاد کنند».

این فرآیند شامل اطلاعات詳細 در مورد خود، علاوه بر گواهینامه پلیس، سازمان از داوطلبان بالقوه و همراهان در خانه بازدید می‌کند و با خانواده‌های آنها صحبت می‌کند. همچنین سمینارها و آموزش‌ها برگزار می‌شود. و حتی بعد از اینکه کودکان و همراهان با هم联系 می‌گیرند، ارتباط نزدیک برقرار می‌شود، می‌گوید Daven. کاتیا و داوید بعداً از طریق یک برنامه riêng در مورد اینکه روز برای آنها چگونه بود، گزارش می‌دهند.

واضح است که cuando همراهان و کودکان ارتباط برقرار می‌کنند: «حفاظت از کودکان برای ما اولویت بالایی دارد. همراهان افراد مهم هستند، اما جایگزین خانواده نیستند. بنابراین، قوانین rõ و نماینده‌های ثابت و حمایت مداوم از سازمان ما وجود دارد»، می‌گوید Daven. کاتیا خوشحال است که قوانین rõ و نظارت وجود دارد. «برای من این یک پشتیبان مهم است. حتی اگر تاکنون همه چیز خوب بوده است، احساس می‌کنم که چنین پشتیبانی خوبی دارم».

سازمان می‌خواهد «شکاف در سیستم کمک» را پر کند

کودکان اغلب تجارب بدی دارند و مانند داوید، کسی را قابل اعتماد می‌خواهند. «بسیاری از کودکان در خدمات جوانان می‌خواهند کسی که برای مدت طولانی به آنها نزدیک بماند. именно این قابل اعتماد بودن را ما می‌خواهیم فراهم کنیم و به جوانان بعد از از بین رفتن سیستم کمک، احساس تنهایی ندهیم»، می‌گوید Daven. سازمان او می‌خواهد «شکاف در سیستم کمک» را پر کند، می‌گوید Daven. «کودکانی که بدون خانواده اصلی بزرگ می‌شوند، یا ارتباط با خانواده قطع می‌شود، گاهی اوقات در تربیت در منزل احساس تنهایی می‌کنند. آنها توسط کارکنان آموزش دیده حمایت و حمایت می‌شوند، اما از تغییرات زیاد در سیستم کمک رنج می‌برند و یک نفر قابل اعتماد را می‌خواهند».

این هدف بزرگ همراهی داوطلبانه است: ایجاد یک رابطه که باقی می‌ماند. «وقتی کودک بزرگ می‌شود، از موسسه خارج می‌شود، زندگی خود را می‌گذراند، آنگاه یک بزرگسال وجود دارد که می‌تواند به او مشورت دهد»، می‌گوید کاتیا. «اگر من بتوانم این نقش را ایفا کنم، entonces αξίζει».

بعد از بازی بدمینتون، کاتیا برای داوید یک بستنی می‌خرد - داوید بزرگترین لیوان میوه‌ای را که در منو وجود دارد، انتخاب می‌کند. فقط یک بار در مرکز توجه بودن و انتخاب چیزی برای خود، برای کودکان مانند داوید لحظات نادر است. و именно به همین دلیل، ارزشمند است."}