آمانال پترس: از پناهنده تا قهرمان اروپا در دویدن

آمانال پترس، دوندهٔ ۳۱ سالهٔ آلمانی، در میدان ویکتوریا در بیرمنگام ایستاده است، با پرچم آلمان بر دوش و مدال طلای خود بر سینه. یازده ماه پس از اینکه به‌طور ناچیز عنوان قهرمانی جهان را در توکیو از دست داد، او موفق شد نخستین عنوان بزرگ بین‌المللی خود را به‌دست آورد.

پترس پس از گذشت حدود ۲۵ کیلومتر، در یک سربالایی سرعت خود را افزایش داد و از گروه پیشتازان جدا شد. هیچ‌کس نتوانست به او برسد. در دو کیلومتر پایانی، او توانست از پیروزی خود لذت ببرد. او در زمان ۲:۰۹:۱۱ به خط پایان رسید؛ این سریع‌ترین زمان ثبت‌شده برای یک دوندهٔ ماراتن در مسابقات قهرمانی اروپا است.

او در این‌باره گفت: "هدف من این بود که همه‌چیز را زودتر مشخص کنم. این کار به‌خوبی انجام شد." اینکه ایتالیایی پی‌ترو ریوا در پایان تنها هفت ثانیه بعد از او به خط پایان رسید، نشان‌دهندهٔ تسلط او بر مسابقه نبود. "من همه‌چیز را تحت کنترل داشتم،" پترس با خوشحالی افزود.

پترس تنها یک روز قبل از مسابقه به بیرمنگام رسید

به‌دلیل مشکلاتی که در ورود به بریتانیا داشت، پترس تنها روز شنبه، یک روز قبل از مسابقه، به بیرمنگام رسید. طبق گزارش‌های رسانه‌ای، او با مشکلاتی در مورد مجوز الکترونیکی ورود خود مواجه شد. او گفت: "این کار بسیار طول کشید، وحشتناک بود. ما دو روز در حال رفت و برگشت بودیم." فدراسیون دوومیدانی آلمان به حل این مشکلات کمک کرد.

یک روز بعد، او باید هشت دور در یک مسیر ناهموار با سربالایی‌ها و پیچ‌های فراوان را طی می‌کرد. پترس ماه‌ها در ارتفاعات کنیا برای مسابقات قهرمانی اروپا آماده شده بود. او اعتراف کرد: "۱۲۰ پیچ، سربالایی‌ها، یک چالش بزرگ است." اما این آمادگی نتیجه داد.

با این حال، مسیر اثرات خود را بر جا گذاشت. او گفت: "درد در همه‌جا احساس می‌شود. فکر می‌کنم باید به زودی به فیزیوتراپی بروم. مفاصل واقعاً درد می‌کند."

پترس مدال طلای خود را به مادرش تقدیم کرد. او تأکید کرد: "او ملکه من و منبع قدرت من است. وقتی به او فکر می‌کنم، انرژی و انگیزهٔ جدیدی می‌گیرم. او واقعاً بهترین است."

مادر او بیش از ۵۰۰۰ کیلومتر دورتر در منطقه تیگرای اتیوپی زندگی می‌کند.

فرار از اتیوپی به تنهایی در ۱۶ سالگی

پترس در سال ۱۹۹۵ در شهر بندری آسام در اریتره به دنیا آمد. او به همراه خانواده‌اش به‌دلیل جنگ بین اریتره و اتیوپی به تیگرای در شمال اتیوپی فرار کرد. او در آنجا با دو خواهر کوچکترش بزرگ شد. از سن پنج سالگی در مزرعه کار می‌کرد و از حیوانات نگهداری می‌کرد.

پترس در ۱۶ سالگی به‌تنهایی اتیوپی را ترک کرد. او در اوایل سال ۲۰۱۲ به آلمان آمد و ابتدا در بیله‌فلد به‌عنوان پناهجو اسکان داده شد. مادر و خواهرانش در تیگرای ماندند.

در پایان سال ۲۰۲۱، به‌دلیل درگیری در منطقه، پترس بیش از دو ماه با آنها تماس نداشت. او در آن زمان به دویچه وله گفت: "این بسیار سخت است. گاهی اوقات خواب و رویاهای بسیار بدی می‌بینم. اما سعی می‌کنم امیدم را از دست ندهم."

دویدن در این زمان به او کمک کرد. او پنج سال پیش به دویچه وله گفت: "اگر ورزش خود را رها می‌کردم، همه‌چیز را از دست می‌دادم. من خانواده‌ام را از دست داده‌ام و اگر آخرین چیزی که دارم را هم از دست بدهم، همه‌چیز را باخته‌ام."

وضعیت در تیگرای همچنین در طول مسابقات او را مشغول می‌کرد. او در سال ۲۰۲۱ به دویچه وله گفت: "من تمام مدت به خانواده‌ام فکر می‌کنم." او در حین دویدن سعی می‌کرد این افکار را فراموش کند و بر ورزش تمرکز کند.

از فوتبال به ماراتن

پس از ورود به آلمان، پترس ابتدا به فوتبال پرداخت. یک مربی استعداد دویدن او را شناسایی کرد و او را به یک باشگاه دوومیدانی معرفی کرد. در ژوئن ۲۰۱۲، تنها چند ماه پس از ورودش، پترس اولین مسابقهٔ رسمی ده‌کیلومتر خود را برگزار کرد و با حدود دو و نیم دقیقه پیشی از دیگران، پیروز شد.

او همچنین باید به زندگی در آلمان عادت می‌کرد. او در آن زمان به دویچه وله گفت: "یادگیری زبان یک چالش بزرگ بود. اما بزرگ‌تر از آن، درک ذهنیت آلمانی بود."

در گروه دویدن اولش، او بلافاصله موجب سردرگمی شد. او در اتیوپی عادی بود که حتی با افراد ناشناس هم برای سلام و احوالپرسی بوسه‌ای بر گونه بزند. بنابراین، او نیز به همین شکل با هم‌تیمی‌های جدید آلمانی خود سلام و احوالپرسی کرد. آنها با تعجب واکنش نشان دادند. بعدها پترس فهمید که چرا.

او در سال ۲۰۱۵ تابعیت آلمان را دریافت کرد و بعداً به یک سرباز ورزشی تبدیل شد. قدرت او ابتدا در مسافت‌های طولانی در پیست و خیابان بود، تا اینکه بر روی ماراتن تمرکز کرد. او در الماس بازی‌های الماس ۲۰۲۱ در ژاپن برای نخستین بار مسافت ۴۲.۱۹۵ کیلومتر را برای آلمان دوید.

در سال‌های بعد، پترس به‌طور فزاینده‌ای به اوج بین‌المللی نزدیک‌تر شد. در دسامبر ۲۰۲۵، او در والنسیا با زمان ۲:۰۴:۰۳ ساعت رکورد ماراتن آلمان را ثبت کرد. در مارس ۲۰۲۶، او در نیمه‌ماراتن برلین با زمان ۵۹:۲۲ دقیقه رکورد دیگری برای آلمان به ثبت رساند.

فقط سه صدم ثانیه کم آورد

نزدیکی پترس به اوج جهانی در سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی توکیو مشخص شد. ۳۵۰ متر مانده به خط پایان، او سرعت خود را افزایش داد. به عنوان نفر اول وارد استادیوم شد و در خط پایان به نظر می‌رسید که قهرمان جدید جهان است.

اما تانزانیایی آلفونس سیمبو دوباره به او نزدیک شد. پترس در دو متر پایانی دو بار به عقب نگاه کرد و سیمبو در آخرین لحظات از او پیشی گرفت. هر دو با زمان ۲:۰۹:۴۸ ساعت ثبت شدند. عکس خط پایان نشان داد که ۰.۰۳ ثانیه به طلا نرسید.

پترس پس از مسابقه گفت: "به‌عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای باید این را بپذیرم و به جلو نگاه کنم." با کسب مدال نقره، او نخستین مدال جهانی آلمان در ماراتن مردان از سال ۱۹۸۳ را به‌دست آورد.

او همچنین در توکیو دربارهٔ مادرش صحبت کرد. او از هشت یا نه سال پیش او را ندیده بود. او نتوانسته بود مسابقهٔ او را به‌صورت زنده تماشا کند. در روستای او نه برق بود و نه اینترنت، پترس گفت.

او پس از مسابقه گفت: "برای من رسیدن به این موفقیت یک داستان بسیار بزرگ است. به‌ویژه برای خانواده‌ام، برای مادرم." او می‌خواست ویدیوهایی از دویدن خود برای او ارسال کند. "امیدوارم بتوانم او را به آلمان برای یک مسابقه بیاورم."

این بار بدون عکس خط پایان

اکنون، یازده ماه پس از عکس خط پایانی از دست رفته در توکیو، پترس در بیرمنگام از نخستین عنوان بزرگ بین‌المللی خود لذت می‌برد. پس از مدال نقرهٔ جهانی در ۲۰۲۵ و مدال برنز در نیمه‌ماراتن ۲۰۲۴، او این بار در بالاترین نقطهٔ سکو ایستاده است.

پترس در پایان مسابقه گفت: "مسابقه وحشتناک و بسیار سخت بود. اما با کمی شراب قرمز به سرعت دوباره روی پاهایم ایستادم."

چقدر کمی؟

"آه، حدود یک، دو، سه لیوان."