۶۵ سال از توافقنامه استخدامی آلمان و ترکیه: از کار آمدند، خانه پیدا کردند

۶۵ سال از توافقنامه استخدامی آلمان و ترکیه: از کار آمدند، خانه پیدا کردند
تاریخ: ۲۴.۱۰.۲۰۲۶ • ۱۸:۱۹
زمانی که آلمان و ترکیه در سال ۱۹۶۱ توافقنامه استخدامی را امضا کردند، هیچ‌کس تصور نمی‌کرد که صدها هزار نفر به‌طور دائمی در اینجا خانه پیدا کنند. برای بسیاری، این موفقیتی است که به سختی به دست آمده است.
"بازار توسان" بر روی نمای فروشگاه در کلاوین، کلمبیا نوشته شده است. در داخل، آتیلا توسان در حال مرتب‌کردن کباب‌های بره در کنار پیشخوان تازه‌فروشی است. "سلام، لطفاً گوشت چرخ‌کرده مخلوط مثل همیشه،" یک مشتری به او می‌گوید. آتیلا توسان از سال ۱۹۹۱ صاحب این قصابی است و برای بسیاری از مردم در کلاوین، او اکنون به یک نهاد تبدیل شده است. اما مسیر رسیدن به اینجا برای این مرد ۶۰ ساله دشوار بوده است.
در سال ۱۹۶۵، پدرش به عنوان یک کارگر مهمان از ترکیه به آلمان آمد. او ابتدا در کارخانه‌های فورد کار کرد و بعداً در یک شرکت مونتاژ. آتیلا توسان می‌گوید که ورود پدرش به اینجا دشوار بوده است. "آنها هیچ دانش زبانی نداشتند، فرهنگی متفاوت و دنیایی دیگر بود."
شروع یک زندگی جدید دور از وطن: مردانی از ترکیه بلافاصله پس از ورودشان به فرودگاه دوسلدورف در سال ۱۹۶۱.
در بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۳، ۸۷۰.۰۰۰ کارگر ترکیه‌ای به آلمان جذب شدند، اما برای آنها دوره‌های زبان یا دوره‌های ادغام وجود نداشت. آنها اغلب در باراک‌های کارگری زندگی می‌کردند که از دیگر محله‌ها جدا بودند. تصور دولت وقت این بود که آنها پس از چند سال کار آلمان را ترک خواهند کرد. اما صدها هزار مرد ترکیه‌ای ماندند و به تدریج خانواده‌های خود را نیز به آلمان آوردند.
یافتن جایگاه در جامعه آلمان
آتیلا توسان در سن ۱۳ سالگی، در سال ۱۹۷۹ با خواهر و برادرانش به کلاوین می‌آید. او تنها از طریق داستان‌های والدینش با خانه جدیدش آشنا شده است. او به یک مدرسه آلمانی می‌رود. اما از آنجا که اکنون تعداد زیادی از کودکان کارگر مهمان در آنجا هستند، کلاس‌ها به زبان ترکی برگزار می‌شود. او برای دوره‌های اضافی زبان آلمانی وقت ندارد. "متوجه شدم که خانواده به حمایت من نیاز دارد و بعد از مدرسه و در تعطیلات آخر هفته کار کردم،" او می‌گوید.
با این حال، او موفق می‌شود که دیپلم بگیرد، دوره‌ای را آغاز کند و جایگاه خود را در جامعه آلمان پیدا کند.
۶۵ سال از توافقنامه استخدامی آلمان و ترکیه
موفقیت از طریق تلاش‌های شخصی
یک بیوگرافی معمولی از نسل دوم، به گفته یونس اولوسوی، محقق در مرکز مطالعات ترکیه در اسن، که به ادغام کارگران مهمان و نسل‌های بعدی آنها در آلمان می‌پردازد. "این داستان‌های موفقیت از تلاش‌های خود مردم به وجود آمده است، نه از حمایت یا پیشنهادات دولتی. چنین چیزی وجود نداشت،" اولوسوی می‌گوید.
این ارتباطات انسانی خصوصی بودند که ادغام خانواده‌های ترکیه‌ای را ممکن ساختند. معلمان یا همسایگان متعهد که به آنها کمک کردند. خانواده توسان نیز این تجربه را داشت. "ما بسیاری از افراد مسن‌تر را در اطراف خود شناختیم. ما کمک‌کننده بودیم و آنها نیز با مشاوره و عمل به ما کمک کردند،" آتیلا توسان به یاد می‌آورد.
امروز یک جزء جدایی‌ناپذیر از آلمان
او می‌گوید که هرگز مشکلی در برقراری ارتباط با آلمانی‌ها نداشته است. او از سوی جامعه آلمان به خوبی پذیرفته شده است. اما این تجربه برای همه یکسان نیست. برای مدت طولانی، شهروندان جدید از ترکیه به عنوان بیگانگان دیده می‌شدند. "هیچ‌چیز از آنچه که آنها را تشکیل می‌دهد در جامعه آلمان آن زمان ارزشی نداشت. نه زبان، نه تاریخ، نه دین،" یونس اولوسوی، محقق ادغام، می‌گوید.
اکنون، ۶۵ سال پس از امضای توافقنامه استخدامی بین آلمان و ترکیه، این افراد بخشی از جامعه آلمان شده‌اند که به طور فعال در آن مشارکت دارند. "به عنوان فرهنگ‌سازان، سیاستمداران، هنرمندان - این افراد امروز یک جزء جدایی‌ناپذیر از آلمان هستند،" اولوسوی می‌گوید.
۲۰.۱۲.۲۰۲۵
جوانان ایتالیایی به آلمان - مانند کارگران مهمان در آن زمان
۷۰ سال پس از اولین توافقنامه استخدامی، آلمان برای ایتالیایی‌ها به عنوان کشور مقصد شماره یک برای مهاجرت تبدیل شده است.
تأثیرات نابرابری‌ها ادامه دارد
با این حال، نابرابری‌های ساختاری سال‌های اولیه هنوز هم ادامه دارد. به گفته ناتالی پاولیک، نماینده ادغام دولت فدرال آلمان (حزب سوسیال دموکرات)، نسل‌های بعدی کارگران مهمان از ترکیه هنوز هم فرصت‌های آموزشی کمتری دارند. آنها همچنین در بازار کار یا در جستجوی مسکن همچنان با تبعیض و پیش‌داوری مواجه هستند.
با این وجود، آلمان نه تنها به خانه، بلکه به وطن بسیاری تبدیل شده است. حتی برای آتیلا توسان، که بیش از ۳۰ سال است که قصابی را اداره می‌کند و خانواده‌ای تشکیل داده است. فرزندان و نوه‌های او دیگر در مورد اینکه آیا آلمانی هستند یا نه، تردید ندارند.
"نسل ما دیگر نمی‌تواند تصور کند که در ترکیه زندگی کند. ما این کشور را فقط از تعطیلات می‌شناسیم،" دخترش یاسمین چلیک می‌گوید. اما او به دو پسر کوچک خود نیز زبان ترکی را آموزش می‌دهد. "آنها باید بدانند که از کجا آمده‌ایم و فرهنگ ما چیست. و باید بفهمند که نسل اول و والدین ما چه چیزی را در اینجا ساخته‌اند." او برای این موضوع احساس قدردانی و احترام زیادی دارد، می‌گوید.